KİMSE SENİ KURTARMAYACAK
Bazı geceler vardır, ışıklar kapalıdır ama karanlık odada değil insanın içinde olur. Telefon elinde sessizce yatağa uzanırsın. İnsan bazen derdini anlatacak kelimeyi değil, anlayacak birini arar… Birinin “Ben buradayım” demesini bekler, hiçbir şey yapmasa bile yanında durmasını… Ama gerçekleşmez. Hayat, hiçbir şey olmamış gibi devam eder. İşte o an anlarsın… Kimse seni kurtarmayacak. Bu cümle ilk başta insanın içine çöker. Ağırdır, Soğuktur, İnsanı yalnızlıkla yüzleştirir. Çünkü mesele sadece yalnız kalmak değil, Mesele; aslında hep yalnız olduğunu fark ettiği o andır. Herkesin bir derdi var. Herkes kendi yükünü taşıyor. Kimsenin omzunda başkasının yüküne yer yok ve bu, insanın canını yakar. İnsanın içinden bir ses çıkar bazen: “Ben bu kadar yükü nasıl tek başıma taşıyorum? neden kimse yok?” Zaman geçtikçe o acının içinden başka bir şey doğar. Yavaş yavaş fark edersin… Aslında bugüne kadar da tek başınaydın. Düştüğünde yine kendin kalktın. Ağladığında kimse görmedi sustun...