KİMSE SENİ KURTARMAYACAK

​ Bazı geceler vardır, ışıklar kapalıdır ama karanlık odada değil insanın içinde olur. Telefon elinde sessizce yatağa uzanırsın. İnsan bazen derdini anlatacak kelimeyi değil, anlayacak birini arar… Birinin “Ben buradayım” demesini bekler, hiçbir şey yapmasa bile yanında durmasını… Ama gerçekleşmez. Hayat, hiçbir şey olmamış gibi devam eder. İşte o an anlarsın… Kimse seni kurtarmayacak. Bu cümle ilk başta insanın içine çöker. Ağırdır, Soğuktur, İnsanı yalnızlıkla yüzleştirir. Çünkü mesele sadece yalnız kalmak değil, Mesele; aslında hep yalnız olduğunu fark ettiği o andır. 

Herkesin bir derdi var. Herkes kendi yükünü taşıyor. Kimsenin omzunda başkasının yüküne yer yok ve bu, insanın canını yakar. İnsanın içinden bir ses çıkar bazen: “Ben bu kadar yükü nasıl tek başıma taşıyorum? neden kimse yok?” Zaman geçtikçe o acının içinden başka bir şey doğar. Yavaş yavaş fark edersin… Aslında bugüne kadar da tek başınaydın. Düştüğünde yine kendin kalktın. Ağladığında kimse görmedi sustun. Yoruldun, kırıldın, dağıldın, ama tükenmedin. Hâlâ buradasın. Kimse seni kurtarmıyor. Ama sen yine de batmıyorsun. Asıl gerçek burada saklı. Belki de mesele, kimsenin gelmemesi değil… Kimse gelmediği halde direnebilmek. Çünkü insanı güçlü yapan şey destek görmek değil, destek yokken yıkılmamaktır. O yüzden beklemeyi bırakmalı. Birinin anlamasını… Birinin toparlamasını… Birinin gelip hayatını değiştirmesini… Bunların hiçbiri olmayacak ve belki de olmaması gerekiyor. Çünkü eğer biri gelip kurtarsaydı, kişi kendini asla tanıyamayacak. Kendi gücünü, kendi sınırını, kendi dayanıklılığını asla öğrenemeyecek. 

İnsan dönüp kendine bakmalı. Her şeye rağmen ayakta kalan kişiye bakmalı. Kırılmış ama dağılmamış, yorulmuş ama pes etmemiş, yalnız ama hâlâ yürüyen birine… O kişi sensin. Kimse seni kurtarmayacak ama belki de bu bir eksiklik değil… Belki de bu, sana verilmiş en sert ama en gerçek hediyedir. Çünkü bu hayatta ya birinin gelmesini bekleyensin… Ya da kimse gelmediği gün kendi ayağa kalkasın. 

Gerçek şu ki… Bu dünyanın en güçlü insanları, kimse gelmediği halde yürümeye devam edebilenlerdir. Bugün de kimse gelmeyecek, yarın da gelmeyecek. Ama yine kalkacaksın, çünkü artık biliyorsun… Kimse seni kurtarmayacak. Bu yüzden, kendinden başka tutunacak kimsen yok. Belki de… en sağlam tutunacak yer de zaten sensin.