02:51 SEYRANTEPE EAH

Tam bir yıldır çetin bir imtihandan geçiyorum. Dur durak bilmeden, biri biter bitmez bir diğeriyle. Kimi zaman da aynı anda birden fazlasıyla mücadele ederek dimdik durmaya çalışıyorum.

Bu satırları bir yoğun bakım koridorundan yazıyorum. Burası, insanın yeryüzünde çaresizce beklediği yerlerden yalnızca biri. Yaşadıklarım artık içime sığmıyor, duygularımı bastırmakta hiç olmadığı kadar zorlanıyorum.

Tam bir yıl önce finansal bir darboğaza girmeye başladım. Bunun başlıca sebeplerinden bazıları “çalışılır, kazanılır ve ödenir” özgüveniyle memleketime katkı sağlamak amacıyla yıllarca 7 öğrencinin eğitimine burs desteği vermem ve çeşitli hayır işlerine elimden geldiğince katkıda bulunmamdı, umarım bir işe yarar. 

Bu darboğaza girdiğim dönemde, kendimi tamamlanmış hissettiğim ilişkimi bitirmek zorunda kaldım. Biraz nefes almaya başladıktan sonra ilişkimi yeniden kazanmak için adım atmayı düşünürken, bana yüksek ve garanti vaatlerde bulunan bir ihtiyara güvenmem ve departman müdürlerimden birinin psikolojik baskısı sonucunda tüm alacaklarımdan feragat ederek işten ayrıldım. Beş ay boyunca oyalandım ve sonunda üst üste gelen enkazlarla ortada bırakıldım. Beni ortada bırakanların son nefesinde dilinin şehadete dönmemesini diliyorum. 

İşsiz kaldığım yedi aylık süreçte; çaresizlik ve çözümsüzlük içinde, ailemden ve birinci derece yakınlarımdan yoğun bakıma kaldırılanlar, ardından vefat edenler oldu ve ben bu süreçleri seyretmekten başka bir şey yapamadım. Görünen o ki bu koridorlarla yakınlığım bir süre daha devam edecek çünkü hiç hayırlı haberler alamaz olduk, bugün yoğun bakımda hasta beklerken bile farklı bir kötü habere hazırlanıyoruz.

Bugün kuzenimin eşi için yoğun bakım koridorunda bekliyoruz. Yarın kim bilir kimin için bekleyeceğiz.

Değişmeyen tek şey ise, yok denecek kadar az olan ihtimalleri biraz olsun artırabilmek için edilen dualar.