İBB DAVASI

​ Türk siyasetinin son yıllardaki en çok konuşulan dosyalarından biri hiç şüphesiz İstanbul Büyükşehir Belediyesi’ne yönelik yürütülen soruşturma ve davalar oldu. Davanın merkezinde eski İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı Ekrem İMAMOĞLU var.

İstanbul sadece Türkiye’nin en büyük şehri değil, aynı zamanda ülkenin ekonomik merkezi, kültürel vitrini ve siyasi anlamda en kritik şehiridir. Bu sebeple İstanbul’u yöneten kadrolar hakkında ortaya atılan her iddia, doğal olarak ülke gündeminin merkezine yerleşmektedir. Bugün kamuoyunda iki farklı yaklaşım dikkat çekiyor. Bir kesim bu davayı bence tamamen karışıklık çıkarmak için siyasi bir süreç olarak değerlendiriyor. Bir diğer kesim ise belediyelerin kullandığı kamu kaynaklarının doğal olarak denetlenmesinin demokrasinin gereği olduğunu savunuyor.

Aslında meseleye daha geniş bir perspektiften bakmak gerekiyor. Demokrasilerde siyasetçiler yalnızca seçim kazanmakla sorumluluklarını tamamlamış olmazlar. Kamu kaynaklarını nasıl kullandıkları, hangi kararları aldıkları ve bu kararların kimlere nasıl fayda sağladığı da toplum tarafından sorgulanır. Bu sorgulamanın adresi ise siyasi polemikler değil, hukukun doğrudan kendisidir. Yerel yönetimler bugün milyarlarca liralık bütçeleri yöneten kurumlardır. Birçok belediye, bazı bakanlıkların bütçesine yakın büyüklükte mali güce sahip. Bu nedenle yerel yönetimlerde gerçekten şeffaflık ve hesap verilebilirlik yalnızca bir siyasi slogan değil, aynı zamanda demokratik bir zorunluluktur.

İstanbul Büyükşehir Belediyesi de bu açıdan Türkiye’nin en kritik kurumlarından biri. Bu kurumun yönetimi hakkında ortaya atılan iddiaların ciddiyetle incelenmesi gayet doğaldır. Burada önemli olan nokta ise şudur: Bir davanın varlığı zaten tek başına suçun kesinleştiği anlamına gelmez. Aynı şekilde bir soruşturmayı direkt siyasi olarak nitelendirmek de yargı süreçlerinin sağlıklı işlemesini zorlaştırır, halkı kin ve nefrete teşvik eder.

Türkiye’de son yıllarda en çok tartışılan konulardan biri hukuka olan güven meselesidir. Toplumun farklı kesimleri, yargı süreçlerine kendi siyasi perspektiflerinden bakma eğilimi gösteriyor. Oysa güçlü demokrasilerde hukuk, siyasi pozisyonlardan bağımsız olarak değerlendirilir. Eğer bir kamu görevlisi hakkında iddialar varsa, bu iddiaların araştırılması hukuk devletinin gereğidir. Eğer iddialar doğru değilse, yargı bunu ortaya koyar ve ilgili kişiler zaten aklanır. Eğer yanlış uygulamalar varsa, yine hukuk devreye girer ve gerekli yaptırımlar uygulanır, hukuk her şeyden üstündür. Bu nedenle İBB davasını değerlendirirken en sağlıklı yaklaşım, halkı yanlış düşünce ve hareketlere teşvik etmek değil sürecin tamamlanmasını beklemek ve hukukun işleyişine saygı göstermektir. Türkiye’nin bugün ihtiyaç duyduğu şey, siyasi tartışmaların tamamen hukukun yerine geçmesi değildir. Tam tersine hukukun siyaset üstü bir zeminde güçlenmesidir. Demokrasilerde kurumların güçlü olması, kişilerin güçlü olmasından daha önemlidir. Siyasetçiler gelir ve gider. Ama kurumlar ve hukuk sistemi kalıcıdır. İBB davası da bu açıdan yalnızca bir belediye meselesi değil, aynı zamanda Türkiye’de hukuk ve siyaset ilişkisi için önemli bir süreçtir.

Sonuç ne olursa olsun, bu sürecin en büyük kazancı hukukun güçlenmesi olacaktır.